Panel: nakładka LineXinBar nad każdą grą i aplikacją

Jeden przycisk dalej

Gra wypełnia ekran i zabiera klawiaturę, więc potrzebne jest wyjście, którego nie może połknąć. Naciśnij przycisk Home kontrolera — albo klawisz Super — a Panel otworzy się nad tym, co jest uruchomione.

To kolumna po lewej stronie ekranu: na górze godzina i to, co działa, cztery szybkie kafelki, głośność i jasność, a potem Wznów, Zamknij aplikację, Ekran startowy i przycisk zasilania do uśpienia, wyłączenia albo wylogowania. Wszystko za nim jest rozmyte i przyciemnione.

Żadna aplikacja nie może zabrać tego przycisku: Panel jest dostępny absolutnie zewsząd i dlatego sesję kończy tylko przycisk zasilania — Esc otwiera Panel, a nie zamyka.

Ta strona też ma Panel — naciśnij G, przycisk Home na padzie albo przycisk w lewym górnym rogu. Wypróbuj tam kolory akcentu i cząsteczki.

Przełączanie aplikacji

Obok kolumny Panelu stoi talia kart — po jednej na każde okno na tym ekranie, z ekranem startowym jako ostatnią kartą.

To żywe okna, a nie ich obrazki: każde wlatuje na swoje miejsce, gdy Panel się otwiera, i wraca, gdy się zamyka. Wejdź w prawo do talii, przechodź po niej w górę i w dół i naciśnij kartę, żeby wrócić do tego okna. Alt+Tab przechodzi po tej samej talii z klawiatury, a puszczenie Alt wybiera kartę, na której się zatrzymano.

Szybkie ustawienia

Cztery kafelki na czele Panelu i dwa paski pod nimi to rzeczy warte zasięgu bez wychodzenia z gry.

• Wskaźnik na drążku — kontroler jako mysz, w aplikacji na pierwszym planie.
• Mikser głośności — każda aplikacja, która gra, z własnym suwakiem.
• Nie przeszkadzać — żadnych dymków ani dźwięków; wszystko nadal przychodzi, po cichu. Pozostaje włączone, dopóki go nie wyłączysz, nawet po ponownym uruchomieniu.
• Powiadomienia — wszystko, co ogłoszono, z kropelką na dzwonku, gdy jest coś, czego jeszcze nie widziano.
• Głośność i Jasność — dla całej sesji i dla tego ekranu. Klawisze głośności na klawiaturze przesuwają ten sam pasek z dowolnego miejsca.

Mikser głośności

Jeden wiersz na każdą aplikację, która gra, pod nazwą i ikoną, pod którymi zna ją pasek. Lewo i prawo przesuwają suwak; A wycisza aplikację i przywraca dźwięk.

Przeglądarka z trzema grającymi kartami to jeden wiersz, a nie trzy — to jedna rzecz, którą chce się ściszyć. Własne dźwięki powłoki i muzyka ekranu startowego mają na dole własny wiersz o nazwie System.

Powiadomienia

Aplikacje ogłaszają rzeczy w standardowy sposób, a w rogu wypływa dymek z dźwiękiem. Wszystko, co przyszło, trafia na listę za dzwonkiem, od najnowszych.

Dzwonek nosi małą kropelkę, dopóki czeka coś, na co nikt nie spojrzał — bez liczby, bo z drugiego końca pokoju liczy się to, że coś przyszło. Otwarcie listy liczy się jako spojrzenie.

Wskaźnik na drążku

Wiele z tego, co działa na kanapowym komputerze, powstało z myślą o myszy — przeglądarka, menu emulatora, strona ustawień. Jeden kafelek zamienia kontroler w mysz, w aplikacji na pierwszym planie.

Spusty klikają, bo tam kliknięcie umieszcza tryb pulpitu konsol przenośnych. Wskaźnik nie wychodzi poza okno aplikacji i można go włączyć na stałe dla jednej aplikacji.

Obraz w obrazie

Wysuń film z przeglądarki do obrazu w obrazie, a będzie się unosił w rogu, przed wszystkim — nad grą, nad ekranem startowym, nawet nad Panelem.

Nigdy nie zabiera klawiatury temu, co robisz, i nie jest oknem, na które się przełącza; po prostu cały czas tam jest. Jego rozmiar i róg ustawia się w Ustawienia › System › Obraz w obrazie, a pad może go przesunąć lub zmienić jego rozmiar z jego własnego menu.

Menu kontekstowe

A robi to jedno, do czego służy wiersz. Wszystko inne jest za górnym przyciskiem akcji — Y na padzie Xbox, △ na padzie PlayStation, prawy przycisk myszy albo F10.

Menu wyrasta z rzeczy, której dotyczy, i chowa się w nią z powrotem po odpowiedzi. Gry, aplikacje i pliki mają menu; wartość w Ustawieniach nie, a podpowiedź przycisku proponuje Opcje tylko tam, gdzie naciśnięcie naprawdę coś otworzy.

Aplikacje i gry mają tu wiersz Rozdzielczość, żeby coś wymagającego rysowało mniej pikseli.